קול יוצאי לב טהור

קול דמי אחינו צועקים...

צעקת אחינו

ווען מען הערט דעם קול — קען מען דען ווייטער שווייגן?

ווען מען הערט די געשרייען פון אחינו, פון אידישע קינדער, פון טאטעס און מאמעס, פון משפחות וועלכע גייען דורך אזויפיל צער — קען א אידיש הארץ זיך מאכן ווי גארנישט גייט פאר?

קול דמי אחינו צועקים...

דער קול איז נישט קיין נייעס־העדליין.
דער קול איז נישט קיין פאליטישע פראגע.
דער קול איז נישט קיין זאך וואס מען קען באהאנדלען קאלט, ארומשמועסן אביסל, און דערנאך אוועקלייגן.

דאס איז א געשריי.
א געשריי פון מענטשן.
א געשריי פון קינדער.
א געשריי פון עלטערן.
א געשריי פון בלוט און נשמה.

דער קול פרעגט:
ווי לאנג?
ווי לאנג קען אזא צער אנגיין?
ווי לאנג קען מען הערן און שווייגן?
ווי לאנג קען מען זען און זיך אוועקדרייען?
ווי לאנג קען א אידישע נשמה צוקוקן ווי אנדערע אידישע נשמות ווערן צובראכן?

מען דארף נישט וויסן יעדן פרט כדי צו הערן א געשריי.
מען דארף נישט זיין קיין עסקן כדי צו האבן רחמנות.
מען דארף נישט האבן קיין טיטל כדי צו זאגן:
גענוג!

קול ברמה

קול ברמה נשמע...
א קול הערט זיך.
א קול פון ווייטאג.
א קול פון געוויין.
א קול וואס גייט ארויס פון טיפן הארץ.

רחל מבכה על בניה...
א מאמע וויינט אויף אירע קינדער.
טאטעס וויינען אויף זייערע קינדער.
משפחות וויינען.
קינדער בענקען.
און דער קול הערט זיך ווייטער.

ווער האט א הארץ און קען דאס הערן אן צו ווערן אויפגעשאקלט?
ווער קען הערן א מאמע'ס געוויין און זאגן:
„דאס געהערט נישט צו מיר“?
ווער קען הערן א קינד'ס געשריי און זאגן:
„איך וויל נישט אריינמישן“?
ווער קען הערן ווי א משפחה ווערט צעבראכן און פשוט איבערגיין צום נעקסטן ענין?

קול ברמה נשמע.
דער קול האלט נישט אויף ווייל מענטשן זענען מיד פון הערן.
דער צער ווערט נישט קלענער ווייל די נייעס גייט ווייטער.
דער געוויין ווערט נישט ווייניגער אמת ווייל דער ציבור האט שוין געהערט אסאך וועגן דער פרשה.

די מענטשן זענען נאך מענטשן.
די קינדער זענען נאך קינדער.
די מאמעס זענען נאך מאמעס.
די טאטעס זענען נאך טאטעס.
און דער צער בלייבט צער.

רחמים!!!

רחמים!!!
רחמים!
רחמים!
רחמים אויף אידישע קינדער!
רחמים אויף צובראכענע עלטערן!
רחמים אויף משפחות!
רחמים אויף מענטשן וואס האבן שוין נישט קיין ווערטער מיט וואס אויסצודריקן זייער ווייטאג!

וואס בעטן מיר?

רחמים.
א פשוטע אידישע מדה.
רחמנות.

מענטשן קענען האבן שאלות.
מענטשן קענען זיך דינגען.
מענטשן קענען האבן אנדערע מיינונגען.
מענטשן קענען זאגן:
„איך ווייס נישט אלע פרטים.“

אבער איין זאך דארף נישט ווארטן ביז אלע שאלות זענען פארענטפערט:
רחמנות.

א קינד וואס וויינט דארף רחמנות.
א מאמע וואס איר הארץ איז צובראכן דארף רחמנות.
א טאטע וואס קען נישט שלאפן דארף רחמנות.
א מענטש וואס בענקט דארף רחמנות.
א משפחה וואס גייט דורך א צרה דארף רחמנות.

איז דאס צו גרויס א בקשה?
האט מען שוין פארגעסן וואס דאס ווארט רחמים מיינט?
האט מען שוין פארגעסן וויאזוי א אידיש הארץ דארף רעאגירן ווען עס הערט א געשריי?